Voorbij de eenzaamheid

Alles beter dan eenzaamheid
Diep van binnen verlang ik ernaar mijn eenzaamheid te doorleven, maar ik stel het al jaren uit. Bang voor wat overblijft wanneer ik niets meer om handen heb.
Zonder het te kunnen verklaren weet ik dat voorbij mijn eenzaamheid een vrijer zelf leeft. Vrij van gedachten over wie ik zou moeten zijn. Vrij van afhankelijkheid en honger naar erkenning. Ik voel haar aanwezigheid al heb ik haar nog nooit ontmoet. Want zodra de schaduw van eenzaamheid over me heen valt wordt het zo donker dat ik afleiding zoek. Appjes, tv-series, facebook of een wijntje in de stad, alles beter dan eenzaamheid.
En iedere keer dat ik ben gevlucht, voel ik een bittere nasmaak. Het is fijn om afleiding te hebben en mijn vrienden zijn geweldig. Maar angst blokkeert mijn vrijere zelf.

Wie ben ik zonder een ander?
Zolang ik contact heb voel ik me gezien en geliefd. Ik geniet wanneer anderen zich fijn voelen in mijn aanwezigheid en deel graag wat ik beleef. Nu wil ik niet stellen dat hier iets mis mee is, maar regelmatig zoek ik contact om mijn verdriet te verbloemen. In wezen houd ik mezelf daarmee voor de gek. Wat maakt me zo bang om alle contact los te laten? Ik kijk in de spiegel en geef toe dat ik op zoek ben naar erkenning. Dan dringt het tot me door: Als er niemand anders is om mij bevestiging te geven, mag ik er dan nog wel zijn? Accepteer ik mijzelf zoals ik ben of ontleen ik mijn bestaansrecht aan de erkenning van anderen? 
Het gevoel onder deze gedachte is zo pijnlijk en benauwend dat ik het zo ver mogelijk weg wil duwen. En dat is precies wat ik altijd doe wanneer ik alleen ben: mezelf afleiden van beknellende gevoelens. Lezen, tv-series kijken en zelfs schoonmaken werkt uitstekend.
En terwijl dit tot me doordringt, neem ik met een kloppend hart een besluit.

Ik ga mijn eenzaamheid aan
In een prachtig zonnig land op een rustige plek, boek ik een appartement waar ik mezelf kan terug trekken. De spanning in mijn buik groeit. Cold Turkey mijn eenzaamheid induiken is nog een te grote stap, dus maak ik een plan voor het afbouwen van mijn afleidingen. De eerste avond trakteer ik mezelf nog op een wijntje en stel mijn vriend en familie op de hoogte van mijn verblijfplaats. Een laatste berichtje op Facebook mijn telefoon gaat op de vliegtuigstand.

De volgende dag word ik vroeg wakker. Ik betrap mezelf erop dit te betreuren omdat het betekent dat de dag extra lang duurt. Vanuit een impuls wijs ik deze gedachte af: Wie wil er nou naar huis wanneer je heerlijk op vakantie bent? Wat is er nou zo moeilijk aan alleen zijn? Glimlachend zeg ik beide belevingen gedag: Goedemorgen angst, dag afwijzing, hoe is het vandaag met jullie? Doen jullie mee met yoga? Na de oefeningen trek ik enkele baantjes in het zwembad terwijl ik me voorstel hoe alle spanning als vanzelf van me afspoelt. Angst en afwijzing zwemmen mee, maar vragen geen aandacht.

Gevoelens en gedachten wervelen om me heen
Tijdens mijn meditatie waan ik me in het oog van de storm. Angst, afwijzing, eenzaamheid, ‘behoefte aan een fijne vakantie’, ze wervelen allemaal om me heen. Ik observeer hen, en merk verbaasd dat ik blijf waar ik ben zonder me te laten meeslepen in de storm.
Ik sta op, maak een ontbijtje (met koffie waar ik op dit moment zeer gelukkig van word) en ga op pad. Het wandelen is heerlijk, geen mens te zien en ik geniet van de zon en de kruidige geuren. Wanneer mijn gedachten met me op de loop gaan breng ik ze vriendelijk terug naar het wandelen. Pas tegen de avond knijpt mijn maag zich samen. Geen wijn, geen snacks, maar gelukkig nog wel een inspirerend boek waar ik me prima mee vermaak. Wanneer de vermoeidheid zich meester van me maakt kruip ik dankbaar in bed.

Boeken leiden me af van de realiteit
’s Ochtends begint mijn dag met hetzelfde ritueel: yoga, zwemmen en mediteren in de storm. Dag verdriet, goedemorgen afwijzing, dag ergernis. Bij de supermarkt haal ik fruit, lunch en voldoende water voor mijn wandeltocht. Vandaag laat ik ook mijn boeken achterwege. Want hoezeer ze mij inspireren, ze leiden me af van een innerlijk gemis. Misschien denk je nu: Nou dat is toch prachtig? Natuurlijk is het heerlijk om te genieten van nieuwe inzichten. Echter zijn boeken ook een prima middel om even te verdwijnen zodat ik niet hoef te voelen wat er werkelijk in me leeft. Het is confronterend om te merken dat ik niet in staat ben innerlijke vreugde te ervaren zonder prikkels van buitenaf. Dus vandaag kies ik ervoor om geen boeken meer te lezen. Overdag maak ik wandelingen in stilte wat me vervuld met blijheid. Maar ’s avonds valt de eenzaamheid als een schaduw over me heen. Vanaf mijn balkon luister ik naar de wind en de zee in de verte.
En er gebeurt niets.

Verbonden met het leven
De volgende morgen is er geen storm. Overweldigd door het gevoel van alleen zijn terwijl ik me niet eenzaam voel, lijken de grenzen van mijn lichaam te vervagen. Ik voel me intens verbonden met het leven zelf. Zoals een boom niet kan bestaan zonder de aarde waarin hij groeit. 
Eenzaamheid was een illusie die waarheid werd omdat ik in haar geloofde. Ik geloofde in mijn eigen zelfbeeld en het idee dat ik anderen nodig had om te mogen zijn wie ik ben. Maar de waarheid is dat ik ten diepste verbonden ben. En wanneer ik mijn gevoelens en gedachten observeer en accepteer zonder me te laten meeslepen, kan ik voelen wat er werkelijk van me overblijft wanneer alles wegvalt. Verbinding en liefde. Liefde voor mezelf en het leven. Het is niet meer nodig mijn angsten te verbloemen. Ze mogen er zijn zonder dat ik ze hoef te veroordelen of wil veranderen. Vanuit deze acceptatie ervaar ik wie ik werkelijk ben. Ik ben wie ik ben.

Ieder gevoel heeft een functie 
Gevoelens willen gehoord worden. Vergelijk ze maar eens met eigen persoonlijkheidjes. Wanneer iemand niet gehoord wordt gaat hij steeds harder zijn best doen om je te laten luisteren. Of iemand kruipt juist in zijn schulp omdat hij gelooft dat hij er niet mag zijn (denk bijvoorbeeld aan creativiteit die op jonge leeftijd de kop in wordt gedrukt, of jongens die ‘sterk’ moeten zijn terwijl ze eigenlijk heel gevoelig zijn). Pas wanneer je werkelijk leert luisteren naar wat er in je leeft kunnen deze verschillende persoonlijkheidjes laten zien wie ze zijn en wat ze voor jou betekenen. Daarvoor is het belangrijk hen te erkennen zoals ze zijn, zonder de intentie iets te veranderen. Juist wanneer ze negatief lijken te zijn. Uiteindelijk heeft ieder gevoel namelijk een functie. Angst betekent ook overleven wanneer je in gevaar bent. Boosheid betekent ook kracht zodat jouw grenzen gerespecteerd worden.

Wat schuilt er achter jouw afleiding?
Met dit verhaal wil ik niet zeggen dat je je nooit moet laten afleiden van pijnlijke gevoelens. Sommige dingen hebben nu eenmaal tijd nodig en jij bent de enige die kan bepalen waar jij aan toe bent. Alles op zijn tijd.

Wel wil ik je uitnodigen jezelf de vraag te stellen:
“Wat doe ik om mezelf af te leiden van pijnlijke gevoelens?” 
En wanneer je dit weet kun je hiervan bewust zijn zonder het af te wijzen of meteen te veranderen. Blijf vooral doen wat je doet, observeer jouw manieren van het zoeken naar afleiding en treed jezelf met mildheid tegemoet.

“Van welke gevoelens probeer ik mezelf af te leiden?”
Observeer je eigen gevoelens zonder dat je er iets aan hoeft te veranderen. Blijf maar eens bij je gevoel. En wanneer je merkt dat je jouw gevoelens afwijst, blijf dan ook met je aandacht bij de afwijzing.

“Wanneer zoek ik bevestiging bij een ander?”
Kijk jezelf eens in je eigen ogen aan en onderzoek wat jouw motivatie is. Want wanneer jij bepaalde gevoelens probeert te verbloemen is het de moeite waard om achter de afleiding te kijken.
En vertrouw er maar op dat je alles al in je draagt wat jij nodig hebt.

*Behoefte aan steun bij jouw proces, of wil je jezelf terug trekken onder begeleiding?
Neem gerust contact met me op!

*Anderen lazen ook: Vriendschap met Paniek 

* Schrijvers die mij hebben geïnspireerd in dit proces:
Jan Geurtz, Verslaafd aan liefde
– Kahlil Gibran

2 thoughts on “Voorbij de eenzaamheid

  1. Milou met plezier maar ook met gevoel lees ik je blog, je raakte het punt van eenzaamheid en je eigenwaarde goed asn. Het was een groot immens proces waar ik persoonlijk ben door gegaan maar ook het was de moeite waard. Echter is er doordat het ene is opgelost het andere tevoorschijn gekomen, nm het ontvangen van complimentjes. Daar moet ik nu mee asn het werk in mijnbouwverbod zelf gevonden ik in het jaar 2001,

    Ik zit op de goede weg en de spiege, mijn zelfbeeld helpt me daarbij, het gaat ook dit keer lukken!

    Dank je voor je mooie schrijf wijze en een verhaal dat inmiddels achter mij ligt.

    Groet Charlotte

    1. Dankjewel Charlotte voor jouw reactie!
      Heel herkenbaar dat er weer nieuwe processen onder vandaan komen. Hoe eerlijker je naar jezelf kijkt, hoe meer je onderbewuste je laat zien.
      Niet altijd even gemakkelijk, maar wel heel mooi!

      <3

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.